labirynt-moich-mysli

Na wstępie, należy się przywitać (choć nie wiem właściwie z kim i czy z kimkolwiek się witam, ale „tak wypada”), zatem witam serdecznie i od razu zaznaczam, że drogi Czytelniku wchodzisz tu na własną odpowiedzialność i dobrowolnie oddajesz się tej względnej przyjemności czytania skleconych przeze mnie w zdania literek.
Skoro pierwszą oficjalną część mamy za sobą przejdę teraz do kolejnej, a mianowicie to przedstawienia swojej osoby (strasznie tego nie lubię, ale cóż „tak wypada”). Zbyt wiele o sobie pisać nie będę, nie żeby nie było o czym, po prostu uważam to za zbędne. Zatem jestem kobietą (kurcze zabrzmiało strasznie dumnie i patetycznie), może lepiej prościej i tak bardziej „po mojemu”. Zatem jestem dziewczyną, pewnie taką, jak wiele innych. Szukającą dla siebie drogi w życiu i starającą się przekonać wszystkich ( w tym głównie siebie) o swojej wyjątkowości.
To byłoby tyle w temacie mnie samej. Teraz troszkę o tym co chciałabym i czego oczekuję od tej ciekawej formy wypowiedzi jaką jest blog. Wypadałoby zaznaczyć, że to moja pierwsza przygoda z blogiem i właściwie nie wiem czego się spodziewać. Muszę także przyznać, że nie śledziłam nigdy wpisów innych użytkowników. Oczywiście zdarzało mi się przeczytać raz czy drugi jakąś „notkę”, trudno to jednak nazwać systematycznym „śledzeniem” poczynań autorów. O czym ja będę pisać? Chciałam zacząć : „Pewnie ciekaw jesteś drogi Czytelniku..” jestem jednak świadoma, że na ciekawość trzeba zasłużyć, więc na nią nie liczę. Mam więc zamiar przekładać na słowa to co siedzi w mojej głowie, dotychczas w żaden sposób mi to nie wychodziło, może blog sprawi, że zacznę wyrażać się nieco jaśniej ? Być może,. Jak to wyjdzie, zobaczę „w praniu”.

Dość ględzenia o niczym, czas przełożyć jakąś myśl na słowo pisane. Ostatnio „chodzi za mną” słowo „przyjaźń” ( nie powiem, żebym cieszyła się z tego powodu. Mówiąc najdelikatniej, nie przepadam za tym „słówkiem”, a bardziej dobitnie – nie cierpię go). Wcale, a wcale nie podoba mi się ta przechadzka, czy bardziej  gonitwa jaką owo słówko urządziło sobie przeskakując z jednej krążącej w mojej głowie myśli, na drugą. Pewnie nie tylko ja zadaję sobie to pytanie, ale postawię je jeszcze raz: „czym jest przyjaźń?” I zapewne odpowiedzi byłoby tyle, ilu odpowiadających. Każdy ma swoją definicję tego słówka. Teraz ja poszukam swojej. Czwarty raz zaczynam już to zdanie (a myślała, że będzie to łatwiejsze), czym jest dla mnie przyjaźń? Słowo samo w sobie jest rozdmuchanym, zbyt często powtarzanym wyrazem, który już dawno zatracił swoje znaczenie. Wystarczy wklepać w wyszukiwarkę „przyjaźń” i wyskoczy nam milion stwierdzeń typu: „prawdziwy przyjaciel, to ten, który pyta gdzie zakopać zwłoki osoby, którą właśnie zabiłeś”, na myśl przychodzą mi moi przyjaciele, którzy wszyscy razem i każdy z osobna powiedzieli by ” czas się udać na posterunek i zapłacić za błędy”. Czy więc nie mam prawdziwych przyjaciół? Na to wychodzi.. Kolejne „prawdziwy przyjaciel to ten, którego znasz całe życie” , czyli skoro poznałam przyjaciółkę w ogólniaku, a nie w piaskownicy, to znaczy, ze przyjaciółką nie jest ? Kolejne: „przyjaciel zawsze wie jak Cie pocieszyć”, czyli jeśli jest bezradny i nie wie jak to zrobić, to nie jest przyjacielem ? Dzięki takim właśnie hasłom „przyjaciel” mi spowszedniał. Termin dawniej zarezerwowany dla wyjątkowych dla nas osób, dziś spełnia rolę nazwy dla każdego, kto wie o nas więcej niż to jak się nazywamy, a kogo nie darzymy miłością (pożądaniem). Ja moich przyjaciół nie nazywam przyjaciółmi i nie oczekuję zakopywanie zwłok. Nie przytakuje im i nie zawsze pochwalam ich wybory, często stawiam do pionu „za warkoczyk” (Jak Sebastian Magdę). Nie mówię też codziennie, że ich kocham. Nie oczekuję wiecznego rozśmieszania, ani tego, że będą znać mnie „na wylot”. Nie chcę wpisów na portalach i spędzania całych dni razem.  Czego więc oczekuję ? Co ja im daję ? Można by odpowiedzieć „niczego” i „nic”, ale to nie byłaby prawda. Oczekuję bardzo wiele. Przede wszystkim tego, żeby ze mną wytrzymali.  Oczekuję pewności i bezpieczeństwa. Oczekuję, że powiedzą mi „biorę cię taką jaka jesteś, ale popracuj nad sobą”. Prawdy, nie szczerości za wszelką cenę. Nie chcę, żeby słuchali tej samej muzyki i oglądali te same filmy. Potrzebuję, żeby się troszczyli. A co daję w zamian ? Troszkę ześwirowaną dziewczynę, która skoczy dla nich w ognień. Kogoś kto przychyli im nieba i będzie kochał mimo wszelkich wad i nie zważając na wszelkie błędy( które złośliwie wytknie). Kogoś kto będzie zawsze. Czy taki układ się opłaca ? Oczywiście, że nie. Jest on po prostu bezcenny.Kochać kogoś bezwarunkowo,( tak właśnie kocha się przyjaciela) bez względu na wszystko. I mieć świadomość takiej miłości – coś pięknego. Zdarza mi się mówić, że przyjaciele są jak powietrze. A jak wiadomo bez niego, żyć się nie da. I tak odnalazłam chyba swoją definicję przyjaźni. Przyjaźń jest powietrzem, nie widać jej, ale otacza człowieka zewsząd. Nie ma zapachu, a przyjemnie łaskocze nozdrza (chyba, że mamy -20 i sople w nosie). Bez powietrza człowiek umiera, bez przyjaźni więdnie. Przyjaźnić się znaczy tyle co kochać. A jak powszechnie wiadomo, „kochać to nie znaczy zawsze to samo”.
Jest to tylko moja subiektywna opinia.
Myślę, że na początek to za razem zbyt mało i zbyt wiele. Czuję pewien niedosyt, wiem,  że o czymś zapomniałam i czegoś nie ujęłam, ale może dojdę i do tego. Póki co wiem, że w taki sposób kocham i jestem kochaną. Jeśli ktoś tu zajrzał życzę udanej soboty i przepraszam za błędy wszelkiej maści, które tu wystąpiły. Dobrego dnia!